و بر فراز این جهان که ما آن را به سان جهنم ساختیم

و در فراسوی هر چه زنانگی

                            صدا می کنم او را

 او که از قلب خود برایم بهشتی ساخت.

در میان سیاهی ها و زشتی ها و تباهی ها

در حالیکه از سیاره خود پرت شدم

و از صندلی ام به زمین افتادم

                                                                          باری چه غم

در فراسوی این سرزمین غریب

هجران زده                صدا می کنم اورا           

او که بهشت من است.

در فراسوی من

                          در فراسوی تو

در فراسوی هر چه ما

صدا می کنم او را        صدا می کنم اورا

شعر من که از او جاری شد

 در صدایم تمام گشت.